Και να φανταστείς...

Πόσες φορές έχεις σκεφτεί να κάνεις εκείνη την ερώτηση που έχει μέσα το "η"...

Όχι το απλό...εκείνο με τον τόνο...

Το "ή" το διαζευτικό...

Ξέρω πόσο φοβάσαι...

Την απάντηση...

Φοβάσαι όταν δεν ξέρεις την απάντηση...

Φοβάσαι και τι θα κάνεις μετά την απάντηση...

Δε μπορείς να κάνεις πίσω...

Δε μπορείς να το πάρεις πίσω...

Θα το έχεις πει...

Και αγαπάς τόσο...

Και θέλεις τόσο να υπαγορεύσεις την απάντηση...

Υποβολέας του μέλλοντός σου...

Κότα που είσαι...

Έχεις δει σε κάτι σπίτια που έχουν σκύλο τι γίνεται όταν παίρνουν κουτάβι;

Όλοι ξαφνικά δεν έχουν μάτια παρά μόνο για εκείνο...και δικαίως...

Ο σκύλος στην αρχή κάνει σκηνές, κλαψουρίζει, κρατάει μούτρα, κάνει γλύκες...

Όλα...

Μετά σταματάει...Παραιτείται...Κουράζεται...Παίρνει ό,τι του δίνουν...Πολλά και λίγα...

Και ξαφνικά ο σκύλος δεν έχει όρεξη...και αρρωσταίνει...

Και δεν έχει τίποτα λέει ο γιατρός...

Και αυτός συνεχίζει να μην έχει όρεξη...μα μένει εκεί που είναι το σπίτι του...

Και ας του λένε τα άλλα σκυλιά να βγει μαζί τους και ίσως να βρουν άλλο σπίτι γι' αυτόν...

Δε θέλει...θέλει εκεί...εκεί που είναι το σπίτι του...

Και κάθεται...και κοιμάται...και κοιμάται...και κάνει ησυχία...και κοιμάται.........................

Σαν μια μπλούζα που είναι η αγαπημένη σου...που τη φοράς περήφανη παντού...

Που έχει γίνει ένα με το δέρμα σου και κουβαλάει όλες τις μυρωδιές σου...

Και ξαφνικά, καιρό μετά, βρίσκεις μια καινούργια φανταστική και σένια!

Και λές θα την κρατήσεις για τον ύπνο αυτή...Για να σε κρατάει ζεστή...

Η αγαπημένη σου μπλούζα που τα κάνατε όλα μαζί...

Και η μπλούζα σου ελπίζει να το αισθανθεί αυτό πριν προλάβει να παλιώσει και πεταχτεί ή γίνει ξεσκονόπανο...

Αυτά...

Και να φανταστείς σήμερα είναι Παρασκευή και είχε ήλιο και ζέστη....

Πόσο;

Όταν έχεις αιώνες να γράψεις

κάτι συνέχεια σκέφτεσαι...

ή

όχι...

Πόσος καιρός πάει που έχεις να κοιμηθείς στο ίδιο κρεβάτι...

Πόσος καιρός πάει που έχεις να ξυπνήσεις στο ίδιο κρεβάτι...

Πόσο οι στιγμές θα καβατζώνουν τις μέρες;

Για πόσο θα τα καταφέρνουν;

Μια γουλιά εδώ, μια γουλιά εκεί...

Απλά για να μη μένεις ποτέ ξεμέθυστος...

Μην κάνεις το σφάλμα...

Μη σκεφτείς...

Μην αισθανθείς...

Μη δεις...

Τις καλύτερες προθέσεις πάντα...

Και ξέρεις και έχεις...μη γελιέσαι...

Εσένα που τόσα ο νους σου κατεβάζει...

Και γω πρέπει να το καταλάβω...

Στο χρόνο...στο εξάμηνο...στον αιώνα...

Την ανακοίνωση.

Πρέπει...

Και πρέπει και παράλληλα να πιστεύω ότι μπορεί και να αλλάξει αυτό...

Πρέπει να πιστεύω και αυτό που νιώθω και βλέπω...

Όλα μαζί...

Όπως το κάνεις εσύ...

Ποτέ δε μου έμαθες...

Μόνο το κάνεις...

Ας ανάψω ένα τσιγάρο μέχρι να καταλάβεις...

Και ύστερα κ άλλο...

κ άλλο...

κ άλλο...

Πες μου τι κάνεις...

Και έτσι μια νύχτα περιμένεις και περιμένεις και δεν έρχεται...

Ούτε το μήνυμα σου...

Κάπως έτσι είναι λοιπόν...

Γνωρίζεις...

Ενθουσιάζεσαι...

Λες αυτό είναι...

Γίνεσαι τα πάντα...

Το πλάθεις στο κεφάλι σου όπως θέλεις...

Εσύ φταις...

Δεν είναι όπως θέλεις, είναι όπως είναι...

Θέλει άλλα...θέλεις ό,τι ήθελες...

Θέλει και άλλα...

Προχωράει...μένεις πίσω...

Προχωράει, αλλά η σκέψη που κάνει είναι πίσω...

Σε σένα...ξέρεις καλά...

Το βλέπεις...το νιώθεις...το πιάνεις...

Κρατιέσαι στη σκέψη...

Κάνεις ισορροπία...

Μερικές φορές τέλεια...

Μερικές φορές πέφτεις...

Ούτε λόγος για δίχτυ...

Και αν το τραγούδι έχει δίκιο; Είσαι τρελός; Δίχτυ;

Ξανά ανεβαίνεις...

Βρίσκεις τρόπους...

Σιωπηλούς...Μόνο εσύ...

Μια εύθραυστη ισορροπία...

Κακίες πολλές...τις λες όλες...

Σε λούπα ναι...όλα...

Ακούς γύρω σου τα πάντα...

Και θες μόνο εσύ να έχεις δίκιο...

Μόνο εσύ ξέρεις αφού...

Μόνο εσύ ξέρεις να τα φτιάχνεις αφού...

Στο κεφάλι σου αφού...

Ας ήτανε να εύρισκα μια λύση...

Μια λύση πλήρης για όλους...

Όπως την έχω στο κεφάλι μου...

Όπως την έχεις στο δικό σου...

Ταιριαστή, πώς το λένε...

Και η αιώνια αγάπη εκεί...

Να σου υπενθυμίζει ότι δεν μπορείς χωρίς...

Και ότι δε θέλεις...

Τελικά;

Πώς αρχίζεις κάθε φορά τη χρονιά σου;

έχει σημασία άραγε;

ποιόν θα πρωτοφιλήσεις;

ποιόν θα πρωτοσκεφτείς;

ποιόν θα πρωτοδείς

ποιός θα πρωτομπεί σπίτι σου…

αν θα κερδίσεις το φλουρί…

Ποιός κρατάει τα στατιστικά;

να του πω…

να του πω την απάντηση σε όλα αυτά κ τι έγινε μετά…

κ να βγάλει κάποια στιγμή τον αλγόριθμο…

Αυτό το 60% της τύχης που είναι η ζωή που λέει ο συγγραφέας…

Ναι ναι το υπόλοιπο 40% είναι πολύ…

Και μην ξεχνάς μεγαλώνεις…

Και μην ξεχνάς υπάρχουν τόσες ευκαιρίες μιζέριας…

Σε περιμένουν στη στροφή…

Όχι για κάτι που δεν έκανες, αλλά για όλα αυτά που είπες…

Για όλα αυτά που δεν κατάφερες να μαζέψεις…

Για τα υπόλοιπα που δεν έκανες…ίσως εκεί κρυβόταν μια μικρή χαρά…

2011 δεν ήσουν αποκάλυψη…

Δεν στάθηκες στο ύψος του 2010…

Δεν ήσουν και καταστροφικό…

Από 0 μέχρι 10 θα σου έβαζα ένα 5…μπορεί και 6…

Είχες και τα 10ράκια σου στιγμές...

Θα κρατήσω αυτές...

Την πάλεψες...

Πραγματικά εύχομαι τον επόμενο χρόνο να μη μου πέσει κανένα φλουρί

Να πρωτοσκεφτώ

Να πρωτοφιλήσω

Να πρωτοδώ

Αυτό που θέλω εγώ…

Ακριβώς...

Και να αρχίσουν όλα από τη δεύτερη μέρα που δε θα μετράει…

Ίσως και από τη 12 γιατί πάντα μου άρεσε αυτός ο αριθμός…

Ήρεμα κ απλά…

Ήρεμα κ απλά…

Και που ξέρεις ίσως καλύτερα…

Ίσως να δούμε πιο καλά…

Να αισθανθούμε πιο βαθιά…

Να παίξουμε…

Και ό,τι αλλάζουμε… μπορεί κ ξαναλλάζει…

Και το λέω εγώ… που τρέμω τις αλλαγές...

Μεθυσμένα λόγια...

Ποτέ δεν είσαι για να είσαι...

Πάντα προσπαθείς να διαλλέγεις, να μην κοροϊδεύεις...

Να είσαι εντάξει με εσένα...

Να την παλεύεις...

Να σκέφτεσαι τι ωραία συντροφιά που είσαι για τον εαυτό σου...

Σε διάλλεξαν...

Ελα παραδέξου θες να σου κρατάνε το χέρι...

Δε θέλω κανέναν, μπορώ μόνη μου...

Και το σπίτι που σκεφτόσουν έχει την ίδια δύναμη πια;

Εχει ναι, φύγε απο τον ώμο μου...

Συντροφικότητα...την πέτυχες ποτέ;

Ωχου με τα ποτέ και τα πάντα σου!

Ολα λάθος τα κάνεις...

Φλερτάρεις ανθρώπους που μοιάζουν...

Μη στείλεις ποτά, μη στείλεις μήνυμα, ψεύτικες ανάγκες...

Μη λυγίσεις...

Σε αγαπάς θυμήσου...

Εγωισμέ ανέβα σκαλοπάτι...

Ξέρω ότι είσαι δυνατός, θυμάμαι τι έκανες τότε,

Βγες...

Αγαπάς το ξερω...αγαπιέσαι πολύ...θυμήσου...

Οχι οπως θες...

Κακομαθημένο!

Δε βαριέσαι...

Αλλη φορά...

"Ever tried. Ever failed. No matter. Try Again. Fail again. Fail better."

Δεν έμαθες τίποτα πια από μένα;;

Αλλη φορά...

Βρες...βρες το...το χαμογελό σου...

Κράτα το χέρι σου στην τσέπη...

Κανένας...κανένας μέχρι να το ξαναβρείς...

Σε έχουν αγαπήσει παράφορα και σ' αγαπούν...

Το ξέρεις πια...

Μη βαυκαλίζεσαι...άλλη στιγμή...

Μη σκέφτεσαι...σταμάτα...κοίτα γύρω σου και κάνε...μόνο κάνε...

Ό,τι νιώθεις...όπως όλοι...

Εκτός από αυτό...

Κάνε όμως!

Υ.Γ: http://www.podilates.gr/?q=node/6160

Όνειρο;

Τι είδες;

Ότι είσαι λέει σε έναν ιστό…σε έναν υπέροχο ιστό…έχεις την πιο όμορφη θέση…

σε προσέχουν…σε μαθαίνουν…σε κάνουν καλύτερο…κ είσαι ευτυχισμένος γιατί νιώθεις μοναδικός…

Ευτυχία…

Απολαμβάνεις τη μοναδικότητά σου…Ζεις, αυτό που θες να ζήσεις..ακούς, αυτό που θες να ακούσεις…

Μα είναι κ εκείνες οι ελάχιστες στιγμές…μεταξύ ύπνου ξύπνιου που όλες σου οι αισθήσεις λειτουργούν αλλιώς…

Γυρνάς κ βλέπεις κ άλλους…Δίπλα…πιο κει…πιο δω…ίδια ύφανση…πιο αραιή πιο πυκνή…σε άλλη θέση…καταλαβαίνεις ότι η μοναδικότητα είναι κάτι που υπάρχει μόνο στο μυαλό σου…γιατί το θες πολύ…προβολή;

Γιατί θες να είσαι μοναδικός; Δε σε θήλασαν αρκετά που λένε κ οι ψυχολόγοι; Είσαι μοναχοπαίδι;

Ξαναξεχνάς…

Ζεις τα πράγματα όπως νομίζεις ότι είναι…τα άλλα θα περάσουν λες…θα τελειώσουν...κάνε υπομονή...

Πάλι το όνειρο…

Νομίζεις πως είσαι μόνος…κοιτάς γύρω…εσύ παραμένεις…οι άλλοι αλλάζουν…κάποιοι μένουν…

Πάλη; Αγώνας; Διαγωνισμός; Κερδίζει κάποιος; Αυτός με την επιμονή; Ο μπλαζέ; Ο απαραίτητος; Ο όμορφος; Ο άντρας; Ο καλλιτέχνης; Ο άνθρωπος; Ο καινούργιος; Ο παλιός; Το δεκάρι; Το τριάρι; Ο αστείος;

Αν ήσουν απέξω τι θα έλεγες; Δώσε χρόνο; Άστο να κυλήσει κ βλέπεις; Χαλάρωσε κ απόλαυσε το;

Τι φοβάσαι αλήθεια; Το κενό; Τους άλλους; Εσένα; Τον χρόνο; Εσένα;

Πάλι ο ιστός…δεν είσαι δεμένος…δεν ήσουν ποτέ…μόνος σου αισθανόσουν έτσι…για να βρεις την ασφάλεια που δε σου έδιναν… σαν τα μωρά που τα φασκιώνουν… Μπορείς να βγεις κ όμως θέλεις να μπεις πιο βαθιά…θέλεις να κρατήσεις τον ιστό για σένα…να είσαι το μόνο θήραμα για την αράχνη…και αν τελειώσεις; Δεν ξέρω…Αν φύγεις; Δεν ξέρω…Δεν φεύγω…Το έχεις ξανακάνει…τώρα πια όχι…Μεγάλωσα…Αγαπάω για πάντα…Θέλω…

Ξυπνάς…Εμμονές…Τίποτα δε λέγεται εμμονή αν δεν ξυπνάς μαζί του…

Ο έλεγχος…όνομα ουσιαστικό όπως θα έλεγε η γνωστή…έπρεπε να γράψει κ για άλλα σιχαμένα ουσιαστικά…

ο έλεγχος…

η ασφάλεια…

η ζήλεια...

η κατοχή…

ο χωρισμός…

η κτητικότητα…

ο εγωισμός...

η σχέση…

η σχέση από δω κ πέρα…

Και είναι που μόλις άρχισε να βρέχει διάολε...

Πόσες μέρες να είναι το σερί άραγε;

Πέντε; Επτά; Στις 20 γίνεται κάτι; Στους 2 μήνες;

Δε θα καταλάβω ποτέ…

Δε θα καταλάβω ποτέ πότε…

Πότε η λεπτή γραμμή σπάει…

Πότε η υπομονή δεν υπάρχει άλλο…

Ίσως γιατί λανθασμένα το ονομάζουμε υπομονή…

Και πώς να το ονομάσεις;

Όρια; Διακριτικότητα;

Δεν υπάρχουν σε ένα απίστευτα πλούσιο λεξιλόγιο;

Πολλά τα μέτρα και τα σταθμά…πολλά τα ζύγια…

Οι εξαιρέσεις δεν μπορούν να λειτουργούν πάντα υπέρ σου…

Μου λέω...

Λυπάμαι…

Μου λέω...

Λειτούργησαν για την αρχή…

Λειτουργούν στις συγκρίσεις…

Λειτουργούν στιγμές…

Μου λέω...

Πάντα όμως θα είμαι Εγώ…και γω;

Ε, Εσύ κανόνισε για σένα!

Πάντα θα χάνεις σε κάτι…

Άραγε είναι πάντα το ίδιο;

Να φταίνε τα παραμύθια;

Οι ταινίες του Χόλιγουντ;

Ότι κάνεις το λάθος φορές κ σχεδιάζεις;

Ότι περιμένεις;

Τι στ' αλήθεια να φταίει;

Να φοβάσαι όμως να πεις;

Να σέβεσαι σου είπαν…

Λες να μην;

Απλά σε πιάνει το παράπονο…

Που δεν είναι όλα όπως τα θες…

Μάλλον…

Που πάντα θα ανταγωνίζεσαι με μειονέκτημα…

Μάλλον…

Που εσύ έχεις διαλέξει…

Μάλλον…

Που αισθάνεσαι πως ζητάς πολλά…

Μάλλον…

Που δεν μοιράζεσαι το ίδιο θέλω…

Μάλλον…

Ή τουλάχιστον όχι παραπάνω από το τώρα…σου...

Μάλλον...

Και είναι που μόλις άρχισε να βρέχει διάολε...